| Op het NDSM-terrein verrijst zaterdag een heus nachtcafé in Parijse sfeer. Nachtcafé: niet omdat het open is tot het ochtendgloren maar omdat het er binnen pikdonker is. ‘We begeleiden gasten in het donker naar de bar, waar ze een drankje kunnen bestellen.’ Bij een leuke barman? Ja, dat blijft dus gissen. Net als waar hij het drankje precies voor je neerzet. Heb je je drankje eenmaal in de hand dan ga je een plekje zoeken aan een tafeltje. ‘In een treintje gaan we en nee hoor, je struikelt niet over stoelen.’ Het zijn tafeltjes van vier. Grote kans dus dat je bij vreemden aanschuift. ‘Mensen ontmoeten in het donker gaat heel anders, net als praten. Je ziet bijvoorbeeld niet wanneer iemand is uitgepraat en je hebt de neiging harder te gaan praten. Maar er ontstaan ook eerder diepe gesprekken en uitgebreide discussies omdat je niet afgeleid wordt door wat er om je heen gebeurt of wie er binnen komt lopen.’ En dan het proeven. ‘We serveren een paar kleine gerechtjes en zeggen natuurlijk niet van tevoren wat het is. Maar je hoeft niet bang te zijn dat we iets geks serveren.’ Is het moeilijk om te proeven zonder ogen? ‘Veel mensen zeggen na afloop dat het veel lekkerder is omdat je intenser met smaak en geur bezig bent. Normaal zie je een stuk broccoli op je bord liggen en weet je al precies hoe dat smaakt, maar nu is het lastiger... heb je nou varken of rund gegeten? En het lekkerste voor het laatst bewaren kan ook niet.’ Idee is niet om een beperking te gebruiken als vermaak maar om mensen op een leuke, creatieve manier bewust te maken van leven met een beperking. ‘We willen niet worden vergeleken met daten in het donker.’ Maar is een café dan niet bij uitstek een plek om een nieuwe liefde tegen het lijf te lopen? ‘Ja, natuurlijk wordt er best wel wat afgeknuffeld in het donker.’ Bron: De Pers, 7 september 2011 Door: Tisha Eetgerink |
| Volgende bericht » |
